Mijn eerste ervaringen met games gaan zo'n 15 tot 20 jaar terug. Het waren de DOS-games waarmee ik het eerst in aanraking kwam en die tijd staat me eigenlijk nog altijd helder bij. Spellen als SuperDave en later ook SimCity maakten veel indruk op me als klein kind. Speel ik de spellen nu opnieuw, dan lach ik om de graphics en het feit dat deze spellen toen zo'n indruk op me hebben gemaakt.
Op een gegeven moment kwam de Nintendo (NES) om de hoek kijken. Deze console was direct mijn eerste verslaving, met dank aan de gebroeders Mario. Ik kan me herinneren dat vooral deze typische Nintendo spellen mij het meest hebben bezig gehouden en dit kwam ook puur omdat deze spellen (Zelda, Mario etc.) de beste verhaallijnen, gameplay en graphics hadden. Geen andere spel kwam ook maar in de buurt.
Inmiddels lagen de NES en de SuperNES al een tijd versleten in een hoekje, toen de Nintendo 64 haar intrede deed. Wederom weer goede redenen om het huiswerk te laten voor wat het was en me te laten opslokken in de virtuele wereld.
Nu lijkt bovenstaande dramatisch, maar eigenlijk viel het reuze mee. Als ik terugkijk heb ik veel tijd achter de computer doorgebracht, maar zeker niet meer dan mijn (toenmalige) vriendjes en vriendinnetjes. Gelukkig had ik ook oplettende ouders die mij in het gareel hielden. Na de Nintendo 64 ben ik eigenlijk een stuk minder gaan gamen. Ik werd ouder, kreeg andere interesses en ik groeide er een klein beetje overheen.
Tegenwoordig speel ik heel af en toe een spel op de PC en speel ik met regelmaat een partijtje voetbal op de Playstation met vrienden, maar echt niet meer dan dat. Hoewel ik veel gespeeld heb, zou ik mezelf, terugkijkend daarop, geen hardcore gamer willen noemen. Voor mij was het meer een fase.
Perspectief paper
Mijn paper wil ik schrijven vanuit een cultureel of sociaal perspectief. Het spel waar ik me op wil richten is waarschijnlijk Guitar Hero. Ik heb zelf ervaring met het spel en vind de ontwikkelingen rond het besturingselement van deze nieuwe generatie erg interessant. Vooral ook, omdat het stigma van 'passief gamen' lijkt te kunnen worden doorbroken. Maar dit geldt eigenlijk meer voor het hele Nintendo Wii oeuvre. Ik beschouw het nog even als 'onder voorbehoud'!
Hieronder een impressie van één van mijn alltime favoriete spellen: Zelda en een twee trailers van respectievelijk Far Cry en Hitman 2:Silent Assassin, meer recentere spellen waar ik de nodige uurtjes in heb gestopt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten